Ondertussen alweer 3 maanden thuis in België. Ik  ben nog altijd volop op zoek naar werk. Welke job? Wel ontdek het allemaal op mijn nieuwe website: http://pieterjan-hantson.jimdo.com. Je vind er mijn cv, een portfolio, publicatielijst, wat meer over mezelf en nog meer van dat.

Ga allemaal maar es kijken, en laat je mening weten!

Groeten
Pieterjan

ik heb Sarko dus niet gezien… Samuel en ik hebben besloten Etoile Azélie te sluiten voor 1 dag tijdens het bezoek van Sarko en rustig thuis te werken. Maar uit wat ik gehoord heb van andere collega’s hier in t gebouw, was t toch maar een saaie bedoening en veel van het bezoek van Sarkozy was niet te merken. Op het moment dat hij in het gebouw was, moest iedereen in zijn bureau blijven… zowat iedereen heeft Sarkozy dus gewoon door het raam het gebouw zijn binnenkomen en buitengaan, niet meer dan dat. Phaja, daarvoor hoef je t nu ook weer niet te doen hé. Sarko is toch ook maar sarko hé. Enkel de beveiligingsmaatregelen de dag zelf waren nog al de moeite blijkbaar. Om het gebouw binnen te mogen, mocht je dezelfde controles passeren als wanneer je een vliegtuig wilt nemen: je zak door de scanner, paspoortcontrole enzovoort. de dag voor het bezoek hoorden we plots een 10tal dépanneurs aankomen. Hup, alle auto’s die geparkeerd stonden in de omgeving weggesleept. Die dépanneurs zullen ook wel een leuke dag gehad hebben. Maar je zal maar net de trein naar Marseille, Paris, Lyon of wat dan ook genomen hebben voor langer dan een week en niet op de hoogte zijn van de komst van Sarkozy. Kom je dan terug hier in Valence TGV… lap, waar is mijn auto? Correct geparkeerd en al, en toch weg…

ik vraag me eigenlijk af wat een leven een president of een minister wel niet moet hebben. woensdag na het bezoek heb ik een uurschema van zijn bezoek gezien. tot op de minuut is alles voorzien en geregeld. Toekomen 11u20, traject naar daar 11u21, bezoek dit 11u23, traject naar het gebouw te voet 11u25 (als t regent met de auto!! wtf, tis misschien 50m), contact met stagiair 11u26, contact met CCI 11u28, contact met nog ne hoge piet hier 11u30, pauze om tot rust te komen: 11u40, vertrek 11u41. Zot zot zot. En zo gaat dat hele dagen door… en ‘s ochtends kan die nog in Egypte zitten, tegen de middag een tussenkomst in het Parlement, ‘s namiddags een bezoek hier of daar, en ‘s avonds t vliegtuig op naar Brazilië. Een president of minister leeft niet meer in de realiteit. Dat kan niet. en t verontrust mij wat dat juist die mensen dan levensbepalende beslissingen moeten nemen over de realiteit. Hoe kunnen zij ooit de impact van hun beslissingen beseffen? Overbeschermd in hun auto, altijd een 20tal man om je heen, altijd al die veiligheidsmaatregelen. elke minuut gepland. Ze zijn hier zelfs een container met superchique toiletten komen plaatsen voor het geval Monsieur Sarko naar het toilet zou moeten gaan. Dat hij toch zeker niet de toiletten van de normale mensen zou moeten gebruiken!!! Kan het nog absurder?

Ma soit, einde hoofdstuk Sarkozy

Nog eventjes meedelen wat er hier ondertussen nog allemaal gebeurt is. Twee weken geleden heb ik een Ecole de design bezocht in Villefontaine. Samuel geeft daar als externe een aantal keer les (intervention zoals ze hier zeggen) ivm ecologisch design. En die dinsdag twee weken geleden mochten ze werken aan hun opdracht en was het de bedoeling dat Samuel en ik rondgingen om die studenten wat te helpen met hun werk. Jah, ik dacht, wat ga ik daar nu kunnen doen, wat weet ik meer dan die gastjes, gaan die wel luisteren naar mij? Maar wonder boven wonder, ze luisterden naar mij (waah, un belge et il a une mission cradle to cradle) en k heb paar interessante discussies gehad over hun verpakking voor kant en klaar maaltijden. Een iets viel me op. Ze werkten aan hun project ook voor andere vakken. en raar maar waar, ze stelden andere concepten voor voor hun andere leerkrachten dan voor het stukje design. Alsof ecodesign iets apart is, die andere oplossingen naar voor zet of een andere aanpak vraagt. Vreemd. Je neemt de ecologische eisen gewoon mee toch in je eisenpakket, je kan ze gebruiken voor creativiteit en je gebruikt ze om beslissingen te nemen. Dus voor 1 project, zou je denken, alle eisen meenemen. Maar nee, voor dat vak zoeken ze marketingoplossingen, voor Samuel beginnen ze helemaal opnieuw en zijn ze creatief om ecologische oplossingen te zoeken. en voor een ander vak zoeken ze technisch realiseerbare oplossingen…
Ach ja, kijk zelf terug naar onze eerste probeersels op ecologisch gebied, nu alweer meer dan twee jaar geleden. Hebben we toen toch ook maar lekker veel gefoefeld en vooral aangemodderd.
Dus ja, voor die ecologische verpakking wou iedereen bamboe en PLA gebruiken terwijl ze vormelijk of ergonomisch totaal niet aan de vereisten voldeden. De vraag was elke keer, maar wat is nu de toegevoegde waarde naar de consument toe, in vergelijking met de bestaande oplossingen? Waar hebben de consumenten nu echt nood aan? Ze willen eten en ze willen liefst niet te veel tijd eraan besteden, dat is toch de hoofdzaak van kant en klaar maaltijden? Waarom dan nu niet supergemakkelijke recepten op de markt brengen waarmee je eten hebt in 2 minuten? Waarom dan niet een automaat op het werk zetten met kant en klaar maaltijden? Waarom geen afspraken maken onder collega’s of vrienden?
Ma soit, t was wel leuk, ook om nog es onder de studenten te zitten en te discussiën. Maar ook om van de Ile flontante te genieten in het studentenrestaurant (ile flottante bij ons, daar kunnen we toch alleen maar van dromen?). en de discussies en uitwisseling van gedachten over ecodesign in de auto met Samuel, het genieten van de Vercors en het massief van de Chartreuse onderweg. Man man, moet het leuk zijn om in Frankrijk te werken. Das werken in vakantiegebied.

Jah, en zeggen dat de laatste week nu al bezig is… De laatste dossiers op t werk afwerken. Mijn stage beïndigen. En dan terug naar België en terug naar Cindy. en werk zoeken in België wat voor de moment precies niet zo evident is. Ik heb de indruk dat er net na het afstuderen zo’n driekwart jaar geleden, der meer aanbod was dan nu… Crisis? Ma k heb er nu nog goede hoop in.

Wat er echt niet simpel is hier, dat is het afsluiten van alle rekeningen en abonnementen. Neem nu mijn GSM abonnement bij Orange… ik moest wel een frans abonnement openen, want ik kon niet bellen met mijn Belgische GSM naar Franse nummers (roaming ed lukte niet). Dus ja, betaalkaart was geen optie, want ik moest hem ook gebruiken voor t werk (zit maar es aan de telefoon met ne klant of een leverancier: sorry k zal morgen es terugbellen, mijn geld is op…) een abonnement dus. Jah, voor 6 maanden vidn je dat niet, voor 24 maanden wel. ‘ja dan moet je maar op het einde van je stage resigneren, geen enkel probleem!’ Jah, t zal wel, geen enkel probleem. Ik kreeg gisteren van Orange te horen: u kunt uw abonnement niet opzeggen want u bent buitenlander. Er bestaat ee nprocedure waarmee je je abonnement vroegtijdig kan opzeggen omdat je naar het buitenland verhuist. Maar dat is alleen voor fransen: t bewijs dat je moet geven is een werkcontract in het buitenland of bewijs van huur… ik heb geen  van beide, dus het is niet mogelijk. Ik moet hier iemand zoeken die mijn abonnement wil overnemen… Ik was toen eventjes grof en ik zei: als t zo zit, wil ja, dan verhuis ik naar het buitenland, ik zeg mijn franse bankrekening op, en jullie vinden mij niet meer. Tis toch waar? Ik doe nog moeite om alles in orde te brengen, maar vanuit de kant van Orange: nul komma nul medewerking. Oh ja, een abonnement openen, dat is geen probleem, op 5 minuten. Maar afsluiten, ho maar.

Soit, t komt wel in orde

Vorig weekend is mijn broer nog gekomen, maar k ga dan nog es wat fotootjes dervan posten.

Voila les mecs, a+

Eerst en vooral, donderdag kwam plots het nieuws overal rond in het gebouw Ineed. Sarkozy komt, Sarkozy komt. Jaja, le Président de la République Monsieur Nicolas Sarkozy zal aanstaande dinsdag le 3 mars een bezoek brengen aan l’Ineed!! In dit samen met een entourage van zowat 100 mensen, enkele ministers en hooggeplaatste pieten. Schitterend om der als bedrijf mee naar buiten te kunnen komen dat de president je bezocht heeft, maar, er is maar, er zijn veel maaren:

1. Mesures de sécurité, en die zijn echt draconisch.
> Binnen een straal van 500m rond het gebouw moeten alle auto’s weg. Dat betekent dus dat de parkings van de gare Valence TGV leeg moeten!! Kun je inbeelden daar staan 100den auto’s? Je zal maar net op vakantie zijn en je auto achtergelaten hebben op de parking. Je komt nietvermoedend terug en… je auto is weg!
> Vervolgens moet iedereen hier zijn nummerplak doorgeven, model auto, kleur auto, om toch binnen die perimeter te mogen.
> Ook moet iedereen een kopie van un pièce d’identité afgeven en zorgen dat je paspoort meehebt, of je geraakt de perimeter niet binnen.
> Maandagavond komt een ontmijningsdienst(!) het gebouw doorzoeken. We moeten er dus voor zorgen dat alle kasten laden open zijn en dat er geen kartonnen dozen gesloten zijn. Alles dat niet open is, wordt geopend en wat niet open kan… tja, opgeblazen…
> We moeten maandag voor 8u in het gebouw zijn en mogen er voor 16u niet meer uit
> Bussen gaan de gare Valence TGV waarschijnlijk niet mogen aandoen. Ik hoop dat mijn trein dat wel mag… En dan nog, om op tijd te zijn, moet ik de trein nemen van 7u… pfff
> enfin, maandag gaan der waarschijnlijk nog zo’n paar komen, zoiets als: geen taartdozen meenemen, geen vioolkisten, geen kartonnen dozen :p

2. Tis nog niet eens 100% zeker dat hij komt
Als die dag er in de actualiteit iets ernstigs gebeurt, komt hij waarschijnlijk niet af, en zijn al die veiligheidsvoorzieningen voor niks geweest.

3. Als hij afkomt, dan is dat misschien maar voor 3 minuten
En hij bezoekt neopolis en de de pool eco-construction (is gepland) en de rest van het gebouw… misschien. Dus ja, heel waarschijnlijk ga k enkel een glimp van hem zien vanuit de verte.

alles bij elkaar heeft mijn baas Samuel zo goed als besloten die dag gewoon thuis te blijven en daar te werken. Hij had ook een afspraak buiten het gebouw, en als je het gebouw niet mag verlaten, tja… annulatie. Hij stelde mij voor om ook gewoon thuis te blijven. maar nee nee, dat ga ik hoogstwaarschijnlijk niet doen. Ik heb wel goesting om es al die veiligheidsmaatregelen van dichtbij te zien. en misschien es te verifiëren of Sarko echt zo klein is als ze zeggen, en gewoon t es meegemaakt te hebben. En misschien, misschien, maar de kans is klein, es zijne hand te mogen schudden, gewoon om iets te vertellen hebben tegen mijn kleinkinderen.

ma soit, eerst nog es de kat uit de boom zien, en van t weekend genieten

den Sarko

ma kijk, nu alweer drie weken geleden is mijn vader hier geweest. Samen zijn we gaan stappen met raquettes aan de Col de Rousset, dus jaja, weer sneeuwfoto’s
en wat voor sneeuwfoto’s. er was net een sneeuwstorm gepasseerd in de nacht van zaterdag op zondag en die was zondagochtend nog niet echt over. Resultaat: veel wind, sneeuw, kou, wolken, mist. En keigladde wegen van en naar de col. Vooral bij het afdalen hebben we menig auto zien uitglijden. Ma soit, de bus tot in Die (t was toen al aan t sneeuwen, midden de plaine), met de navette naar de col. Daar eerst raquettes gaan huren, zo van die tennisraketten die je aan je voeten moet binden om niet in de sneeuw weg te zakken. Dan naar de office de tourisme gaan vragen welke pistes open waren. De piste naar de top raadden ze af met die storm, dan maar een platter stuk tussen de bossen. En of we nog es bonjour konden zeggen, als we terugkeerden, als… sneeuwstorm dus…

en hup wij op weg, en ik kan je zeggen, t heeft gewaaid, t heeft gesneeuwd, t was koud. De piste tussen de bossen was nog niet vrijgemaakt, waardoor we door zo’n 50cm verse sneeuw mochten trekken. Zalig!! en zacht. dan eventjes buiten de piste gegaan, door de volle 120cm, hmm, das zelfs met sneeuwraketten niet aan te raden, tot je knieën zakte je weg. Ik heb nog nooit zo’n hoop sneeuw bijeen gezien. Wel prachtig en stil en ondanks de wind was elk geluid zo mooi gedempt. Het eerste stuk zijn we niemand tegengekomen, er was enkel een spoor te zien van een paar langlaufski’s. voor de rest niets. heel wat verder werden we dan ingehaald door een groep met hondensleeën. dat moet toch ook es leuk zijn om uit te proberen. maar zouden ze het niet koud hebben? Uiteindelijk sta je stil hé, op die slee. In ieder geval, die hutski’s beleefden dolle pret en waar duidelijk niet blij met een korte pauze. Dan maar onderstenboven wentelen in die 50cm sneeuw. Koud, bah nee! en huilen en roepen om terug te mogen vertrekken. Schattig eigenlijk. Oh, ja tussendoor plots een sneeuw-piste-vrijmaker-machine of hoe je t ook noemt tegenkomen. Gewoon gas geven, door sneeuw van elke hoogte ploegen en een prachtige langlaufpiste achterlaten, machtige machine. maar weg, zacht ondergrond

even verder kwamen we uit op een col, wat ons verste punt was, wisten we, want vanaf daar ga je uit het bos en is het door mist onmogelijk nog iets van de piste te volgen. Wel, we hebben ons toch eventjes uit het bos op de col gewaagd, …en direct teruggekeerd! Man man, een oorverdovende wind, een snijdende koude, sneeuw, pfjoe. Snel terug naar de bescherming tussen de bomen. Daar nog enkele mannen tegengekomen die een promotiefilmpje voor een nieuwe sport aan t maken waren (vandaar dus dat spoor dat we ‘s ochtends gezien hadden). t had iets tussen langlaufen en skiën, en vooral hors piste. zag er wel leuk uit, maar zoals je weet ben ik niet zo’n echte meester op de latten…

een koekske gegeten, de opname bekenen, een babbeltje geslaan, en dan maar terugkeren. de wind was wat gaan liggen, en eindelijk zagen we ook es wat ander volk. maar soit, wij hadden ons deel sneeuw gehad en we waren wat blij om ons op Col de Rousset te verwarmen aan een chocolat chaud en une bière. maar dan die levensgevaarlijke afdaling op een bevroren en ondergesneeuwde weg, aan 20km/h. wij maar vrezen dat we de bus gingen missen, terwijl de auto’s voor en achter ons amper de weg konden volgen. toch blij dat we onder de sneeuwgrens waren, en de trein nipt nog gehaald.

‘s avonds nog gezien dat we die dag toch 16km gewandeld hebben, want toch wel wat is door de sneeuw. t was echt super super super. maar kijk, hier wat foto’s zie:

Vader en ik in mijn studio

Sneeuw sneeuw sneeuw

Vader hors piste

Ikke, hors piste

Das dus 120cm sneeuw

Hondensleeën

Hondenslee

Sneeuwstorm op de col

Mijn vader en ik

Prachtig toch?

ma dus da weekend zijn we naar col de Rousset getrokken, 1600m hoog in de Vercors, dicht bij Die. daar langlaufski’s gehuurd en vertrokken. allé, vooral gesukkeld dus. eerst en vooral, langlaufen en geen ski’s (col de rousset is vooral gekend om zijn skipistes), want ik kan niet skiën. dus dachten we ja, langlaufen, das plat, da ga wel lukken. eeut, niet dus. ok, omhoog ging nog wel, das gewoon afduwen, ca va. maar t minste dat t naar beneden gaat… help!! goed, we staan daar voor een eerste afdaling(etje), k zeg, allé, we gaan da maar proberen hé, k duw me af, k glij, k zeg ‘en nu?’, ik glij van de ene kant van de piste naar de andere kant, baf de sneeuwkant in met mijn gat in de sneeuw… Jaja, lachen, dat wel. Maare, dat betekent dus dat ik vanaf dan men langlaufski’s heb afgedaan voor elke afdaling… tja. dus ja, veel gelachen en leute gemaakt en vooral samen geweest met mijn liefste. hier wat foto’s

ik, nog op de langlaufski's

Cindy, altijd op de ski's, want zij kon afdalen

Skioord col de Rousset

Cindy en ik

Zicht op Grand Veymont (heb ik ooit nog opgestaan, maar wel tijdens de zomer)

ik? afdalen? ja tarara

Eerst es laten zien waar dat ik zowat iedere vrijdagavond zit: Cabeolum folk. Dat is een volksdansgroep die van alle dansen doet uit de Dauphiné. Vergelijk het met een vlaamse volksdansgroep van bij ons, maar dan in Frankrijk. niet helemaal super super mijn ding: k vind et het hier allemaal wat te traditioneel. geef mij maar internationale volksdans met een modern sausje, lijk in Choronde. ma toch, tis leuk, k jeune me der, en k dans nog een beetje, wat bewegen zo tussendoor. der is daar eerst een uurtje ‘loisir’. voor de leute wat dansjes aanleren. daarna oefent de optredengroep. en dan is t aan mij om wat accordeon mee te spelen. jaja, want alle muziek daar is live gespeeld. wel tof zo, op t gehoor gewoon die melodietjes meespelen. ze zijn volop aan t oefenen voor een spektakel ergens in april, maar dan ben ik jammergenoeg al terug in België. ze hebben me zelfs aangeboden om mee te spelen in het orkestje, maar k ga dus niet kunnen… en der is al iets anders gepland dat weekend. ma ja. kijk ze wat foto’s:

Accordeon, klarinet, accordeon, viool, tamboerijn

Traditioneel grooven

En achteraf? Pot! Clairette de Die, Cidre, Bière!!

gisteren dan nog wat accordeon gespeeld en inkopen gedaan, maar voor de rest niet veel meer. vandaag gaat het alweer wat beter, maar toch, t langlaufen dat k half gepland had voor vandaag, is dan toch niet doorgegaan. Ma de kans bestaat dat Cindy volgend weekend afkomt naar hier, dan kunnen we samen gaan langlaufen! eerst zien of ze verlof kan nemen. ma kijk, k denk dat k hier in Valence nog een klein toertje ga wandelen, want tis prachtig weer hier. De zon schijnt, tis lekker koud, maar niet bijtend, tis windstil. Jammer genoeg geen bevroren vijvers en kanalen hier, zoals daar in het noorden in België. Toeme toch, in die 15 jaar dat t nog eens zo vriest in België zit ik toch wel weer in t buitenland zeker!

allé, schaats ze daar!

Na de begrafenis heb ik dan nog anderhalve week voor Etoile Azélie gewerkt. De C2C methodologie es van A tot Z toegepast op potjes voor fruitdessert.

En dan was t Kerstvakantie: twee weken België. Maar op t gemakje, bij Cindy zijn, cadeau’tjes halen, Kerstmis in Halle en Limburg, naar Winter in Bellewaerde, Oudejaarsavond bij moeder in Izegem, Nieuwjaar bij vader in Roeselare en dan nog de solden en terug de TGV op naar Valence.
Enne, grappig, t nieuwe jaar was een kwartiertje oud, en mn eerste jobaanbieding was ter al. Van Haelvoet, ziekenhuisbedden en dergelijk, in Ingelmunster. We hadden net geklonken op t nieuwe jaar toen we naar buiten stoven om nog wat mee te pikken van t vuurwerk in de straat. En voila, daar kwam ne gentille man met een champagnefles en 8 glazen ons gelukkig nieuwjaar wensen en of we ook een glaasje champagne wilden. We geraken in gesprek en t komt uit: hij is ook ontwerper. De overbuur van mijn moeder… t moet echt wel passen. En der zou nog ne plaats vrij zijn bij Haelvoet. Ik mocht altijd eens bellen. Dus ja, dat er nog maar veel jobaanbiedingen komen hé!

Dus ja, en dan kwam op t eind weeral afscheid van Cindy. T doet echt pijn, haar achter te laten zo’n 1000km meer naar t Noorden. En tis voor haar zeker ook niet gemakkelijk. Maar halverwege februari komt ze af naar hier, dus dat wordt dagen aftellen.

Komend weekend ga ik misschien gaan langlaufen in de Vercors, met die sneeuw die de afgelopen dagen gevallen is. Maar de meteo voorspelt vanaf morgen weer positieve temperaturen, dus waarschijnlijk is de sneeuw tegen zondag zo goed als gesmolten… We zien dus nog wel. en transport blijft hier ook nog altijd een probleem, als je geen eigen wagen hebt.

Zoals dinsdag, dat was nogal paniek in Valence TGV: de helft van de TGV’s afgeschaft, de andere met vertragingen van uren! Wonder boven wonder: 1 trein zonder vertraging: de mijne naar Valence ville!! Maar k zou t niet graag meemaken, stel je voor je maakt je op voor een weekend terug in België en de avond van vertrek blijk je er niet te geraken. En verder naar Marseille toe moet het echt een sneeuwstorm geweest zijn.

Maar soit, ik kruip es mijn bedje hier in. Ik hou jullie op de hoogte!