Raquettes

dju, alles komt hier met vertraging online…

ma kijk, nu alweer drie weken geleden is mijn vader hier geweest. Samen zijn we gaan stappen met raquettes aan de Col de Rousset, dus jaja, weer sneeuwfoto’s
en wat voor sneeuwfoto’s. er was net een sneeuwstorm gepasseerd in de nacht van zaterdag op zondag en die was zondagochtend nog niet echt over. Resultaat: veel wind, sneeuw, kou, wolken, mist. En keigladde wegen van en naar de col. Vooral bij het afdalen hebben we menig auto zien uitglijden. Ma soit, de bus tot in Die (t was toen al aan t sneeuwen, midden de plaine), met de navette naar de col. Daar eerst raquettes gaan huren, zo van die tennisraketten die je aan je voeten moet binden om niet in de sneeuw weg te zakken. Dan naar de office de tourisme gaan vragen welke pistes open waren. De piste naar de top raadden ze af met die storm, dan maar een platter stuk tussen de bossen. En of we nog es bonjour konden zeggen, als we terugkeerden, als… sneeuwstorm dus…

en hup wij op weg, en ik kan je zeggen, t heeft gewaaid, t heeft gesneeuwd, t was koud. De piste tussen de bossen was nog niet vrijgemaakt, waardoor we door zo’n 50cm verse sneeuw mochten trekken. Zalig!! en zacht. dan eventjes buiten de piste gegaan, door de volle 120cm, hmm, das zelfs met sneeuwraketten niet aan te raden, tot je knieën zakte je weg. Ik heb nog nooit zo’n hoop sneeuw bijeen gezien. Wel prachtig en stil en ondanks de wind was elk geluid zo mooi gedempt. Het eerste stuk zijn we niemand tegengekomen, er was enkel een spoor te zien van een paar langlaufski’s. voor de rest niets. heel wat verder werden we dan ingehaald door een groep met hondensleeën. dat moet toch ook es leuk zijn om uit te proberen. maar zouden ze het niet koud hebben? Uiteindelijk sta je stil hé, op die slee. In ieder geval, die hutski’s beleefden dolle pret en waar duidelijk niet blij met een korte pauze. Dan maar onderstenboven wentelen in die 50cm sneeuw. Koud, bah nee! en huilen en roepen om terug te mogen vertrekken. Schattig eigenlijk. Oh, ja tussendoor plots een sneeuw-piste-vrijmaker-machine of hoe je t ook noemt tegenkomen. Gewoon gas geven, door sneeuw van elke hoogte ploegen en een prachtige langlaufpiste achterlaten, machtige machine. maar weg, zacht ondergrond

even verder kwamen we uit op een col, wat ons verste punt was, wisten we, want vanaf daar ga je uit het bos en is het door mist onmogelijk nog iets van de piste te volgen. Wel, we hebben ons toch eventjes uit het bos op de col gewaagd, …en direct teruggekeerd! Man man, een oorverdovende wind, een snijdende koude, sneeuw, pfjoe. Snel terug naar de bescherming tussen de bomen. Daar nog enkele mannen tegengekomen die een promotiefilmpje voor een nieuwe sport aan t maken waren (vandaar dus dat spoor dat we ‘s ochtends gezien hadden). t had iets tussen langlaufen en skiën, en vooral hors piste. zag er wel leuk uit, maar zoals je weet ben ik niet zo’n echte meester op de latten…

een koekske gegeten, de opname bekenen, een babbeltje geslaan, en dan maar terugkeren. de wind was wat gaan liggen, en eindelijk zagen we ook es wat ander volk. maar soit, wij hadden ons deel sneeuw gehad en we waren wat blij om ons op Col de Rousset te verwarmen aan een chocolat chaud en une bière. maar dan die levensgevaarlijke afdaling op een bevroren en ondergesneeuwde weg, aan 20km/h. wij maar vrezen dat we de bus gingen missen, terwijl de auto’s voor en achter ons amper de weg konden volgen. toch blij dat we onder de sneeuwgrens waren, en de trein nipt nog gehaald.

‘s avonds nog gezien dat we die dag toch 16km gewandeld hebben, want toch wel wat is door de sneeuw. t was echt super super super. maar kijk, hier wat foto’s zie:

Vader en ik in mijn studio

Sneeuw sneeuw sneeuw

Vader hors piste

Ikke, hors piste

Das dus 120cm sneeuw

Hondensleeën

Hondenslee

Sneeuwstorm op de col

Mijn vader en ik

Prachtig toch?